Interview Libelle Ster

Tsjah.... ik ben Libelle ster geworden. Enerzijds vind ik het een beetje onzin. Anderzijds vind ik het toch ook wel heel erg bijzonder. En dan vooral voor diegene die mij anders niet zouden vinden. Het gaat om mijn Ik stuur je duizend kusjes project. zie hier 
Ondanks dat ik een hekel heb om op de foto te gaan vind ik dat fotografe Anouk de Kleermaeker het superleuk gedaan heeft. Het was ook wel leuk om zelf eens als onzekere piemel in een studio te staan.

Anyway bent u in de supermarkt en nieuwsgierig pagina 65

Gratis je baby op de foto ???

Mijn vriendinnetje en collega fotograaf heeft een mazzeltje in de aanbieding!!! Let op

Fight cancer

Als er voor vrijdag a.s. 100.000 mensen dit filmpje hebben bekeken, zendt SBS het een week lang gratis uit. Spread the word en even klikken svp.

VOor de Die hards

Zo veel mensen spreken me aan op het feit dat er niet meer gelogd wordt. I know I know... en ik zie de bezoekers braaf blijven kijken op de website. En ik mis soms het loggen, de feedback en het feit dat ik van me af kan schrijven. Want met bezoekers gaat toch beter als wanneer het in een word documentje belandt. Het gaat goed ondanks dat er heel verdrietige dingen gebeuren met als heel heftig het overlijden van Vive. Het prachtige meisje dat ik met mijn camera heb mogen volgen. Het verdriet bij de ouders. Het verdriet dat ik daar ineens een meisje zie dat niet meer in leven is. Een koud lijfje dat in haar eigen vertrouwde bedje zo prachtig ligt te wezen. De tekst op haar muur over lekker slapen komt ineens zo hard binnen. Dit is een tekst voor zoete babykamers maar krijgt een heel andere betekenis als er een levenloos kindje ligt en ik denk alleen maar. Wat een ontiegelijke kutzooi. Hoe kan dit, hoe kan het toch in godsnaam. En tegelijkertijd weet ik dat ook voor deze mensen het op een bepaald moment goed komt. Nooit meer als voorheen maar goed als in gewoon goed. Ik ben zo dankbaar dat ik dit traject heb mogen volgen. Veel verder als in mijn hoofd de bedoeling was in eerste instantie. Ik weet ook dat ik dit alleen bij Vive zo ver heb willen laten gaan. Ik ben blij voor haar, al haar beperkingen weg daar waar ze nu is. Morgen wordt ze begraven en dan moeten deze ouders aan een hele nieuwe fase beginnen. En niemand kan het voor ze oplossen. Door het stof gaan en door blijven ademen tot er wat meer lucht komt is het enige volgens mij. Ze doen het goed, ze doen het heel goed, ik heb het vanaf de zijlijn mogen aanschouwen. Dapper, krachtig en zonder compromissen. Net als wat wij hebben gedaan. Ik ben blij dat ik dat eerste jaar al heb gehad. Die allesomvattende snijdende pijn is niet meer. Het is nog steeds heel erg maar anders.

ps: Marjo, ik begrijp nu ook jouw rol in het afscheid van Jarine. En die koffie houden we tegoed!!

Dag allemaal... dit is de laatste keer

Dag allemaal,Dag lieve mensen die ons met zoveel warmte hebben gevolgd. Dag allemaal, dag.Ik ben blij dat ik met mijn blog stop. Ik ben uitgepraat. Ik heb het leven weer een beetje opgepakt. Overmorgen een jaar. Bijna een jaar is mijn kindje er niet meer bij. Mijn pracht, mijn kracht, mijn adem. En we doen het goed, we doen het nog steeds goed. Wat niet wilt zeggen dat sommige dingen niet alleen maar moeilijker worden. Er wordt weer volop over kinderen gepraat in mijn omgeving zowel direct als op afstand. En dat blijft moeilijk want wat kan ik nog zeggen. Mijn herinneringen zijn al bekend en ik wil niet de hele tijd in herhaling vallen. Mijn kindje groeit niet meer. Mijn kindje bloeit niet meer. Mijn kindje is er niet meer. En laten we elkaar geen mietje noemen. Als je kinderen hebt dan is dat toch het aller aller belangrijkste wat er is. En dat waar je het liefste mee bezig bent. Ik mis haar. Ik mis haar. Ik mis haar zo. Maar ik wil niet vervallen in tranen en terugkijken naar iets wat er niet meer is. Ik wil vooruit blijven kijken al kost het soms moeite. Ik kijk op tegen het tweede jaar. Dan hebben we alles al een keer gehad en denken we dat we het wel aankunnen. Maar jaar twee is gewoon hetzelfde schijnt, maar dan nog kutter. Dan staat ons nog wat te wachten. Misschien ook niet, misschien brengt het wel hele andere dingen.

Ik ben dankbaar voor het feit dat mijn partner en ik het gered hebben. Beter nu dan ooit daarvoor. Ik zie er ook schuinsmarcheren in de kroeg, terwijl er thuis partners zitten, lallend en ongelukkig. De geestelijke armoede van mensen die blijkbaar met veel minder verlies toch veel ongelukkiger zijn dan wij. Daar houd ik me aan vast. Dat wij er nog staan, samen als een.

Voor nu is er verder niets poëtisch aan. Geen mooie woorden, geen zielenroerselen die weergeven hoe groot het verdriet en het verlies is. Lieve mensen het liefst kruip ik in mijn bed en ga ik huilen. Heel hard huilen. Kon ik nog maar even... heel even... dat warme lieve mollige lijfje, die heerlijke armpjes die ons zo vaak vasthielden. Dat goddelijke stemmetje dat elke dag zo vaak zei " mama ik ben verliefd op jou, en dat gaat nooit meer over" . Het gaat ook nooit meer over schatje, ik denk elke dag zo'n 1000 keer aan je al heeft niemand het in de gaten. Het is zo heftig allemaal. En zo veel meer verdrietig als gisteren of de dag daarvoor. En toch ook weer niet. Waarom, geen idee. 't is zoals het is. Dag......

www.jealinebos.com

De meesten van jullie wisten het al wel maar voor diegene die het nog niet gezien hebben.

Ik heb mijn nieuwe website klaar.

En ook daar Jarine niet vergeten.

klik hier ben benieuwd wat jullie er van vinden

Ik heb genoten

Buurman Ed heeft een prachtig afscheid gehad. En ook genoten van zoveel mensen, een bomvolle kerk, een intieme crematie en een warme koffietafel. Helemaal Ed.

En wat had ik graag met hem nog even in discussie getreden over hoe belachelijk ik de deken of priester of hoe die beste man ook heet vond spreken. Over de cruciale fout dat hij zei dat je op het Bisschoppelijk college les hebt gegeven terwijl jij Ed toch echt van de stad was en ook echt een phillips leraar was. En zijn kerkelijke liedjes waarin het alleen maar ging over schuld, schuld schuld. Angst zaaien zo kwam het op mij over. Heb mijn best gedaan het allemaal te onthouden maar het is me niet gelukt. En hoe graag had ik je scheve bekkie gezien terwijl je zou zeggen met je kin in de lucht. " ach sjelien herstikke gek zeen ze allemoal".

Over de prachtige liedjes bij de crematie. Het dorp waarbij ik en volgens mij meer buurtjes helemaal dichtklapten. Want het dorp is onze straat. Het dorp was op dat moment echt de vertegenwoordiging van ons schijnheilige buurt straatje. Waar jij zooo mee verbonden bent. Jij bent voor mij de Lindanusstraat. En hoe gek ook, het zal wennen. Waarschijnlijk sneller dan dat ik nu wil toegeven. Want alles went. Wie weet woon jij daarboven ook gewoon op nummer 8 en jarientje op nummer 10. Zijn jullie weer buurman en buurvrouw. En kunnen jullie in de tuin wederom naar elkaar gillen. Jarine gillen, en jij lachend terugmompelen. Weer buren... maar dan op een andere verdieping. Ik heb genoten van je Ed. En nog vaker heb ik je vervloekt. Maar dat laatste zorgde ook voor het feit dat we zo close waren. Je buurvrouwen zullen je verschrikkelijk missen. M & ik in ieder geval heeeeel erg. En wellicht krijgen we een nieuwe buurman waarvoor we moeten zorgen. Want we zijn er achter gekomen dat dat misschien wel het grote cadeau was. We moesten een beetje voor je zorgen en dat was fijn.

nou nou

Ik krijg allemaal mailtjes van mensen dat ze het begrijpen dat ik er mee stop, sommigen vinden het jammer en hopen dat ik op een andere blog doorga. Maar dit is niet het geval MAAR. Het is nog niet 3 oktober. Na 3 oktober schrijf ik niet meer. Tot die tijd voor liefhebbers en haters ben ik af en toe nog hier om mijn vingertjes te laten sporten.

Dag lieve Ed

Wij zijn gezegend met een fijne buurt. Dat werd gisteravond wel weer duidelijk.

Hier kan niemand, zoals je zo vaak leest ergens weken dood liggen zonder dat er ook maar iemand naar omkijkt. Hier wordt dat nog heel snel gemerkt wanneer er iets niet in de haak is.

Helaas hebben wij gisteravond onze buurman gevonden in zijn tuin. Met zijn onkruidje nog in zijn handen. Veel te jong, maar voor hem zo'n cadeautje dat het zo is gegaan. Een hartstilstand, 's middags, veel te vroeg, maar ook zo weer niet. In het zonnetje is hij gestorven. We hebben allemaal verhalen over hem. We kenden allemaal zijn ins & outs, zijn angsten en zijn humor.

Jarientje zal hem vast een kusje zijn gaan brengen. En hij leeft nu voor altijd zonder angst. Omdat hij een angststoornis had die hem soms te veel werd kon hij soms kortstondig heel heftig drinken. We vingen hem dan op, brachten hem naar de p.a.a.s en zorgen dat hij er weer bovenop kwam. Hij was geen alcoholist hij was een angstige man die het soms te veel werd. Altijd angst ook om zijn hart, dat wat hem uiteindelijk dus toch ook fataal is geworden. Als hij dan biertjes dronk zei ik wel eens tegen iemand, terwijl Jarine's oortjes veel te groot waren."Ed is in de drank gevallen en we hebben hem naar de paas afdeling van het ziekenhuis gebracht". Op een dag was Jarine met mijn vader aan het bellen en zei tegen hem: " opa, Ed is weeeer in de drank gevallen en hij komt met pasen weer naar huis" ;-). Ze zei het ook tegen hem zelf en dan kon hij zo hard lachen.

Wel bizar op de valreep van het sluiten van mijn blog komt dit er nog in. Het heeft wederom met de dood te maken. Jarientje is nu bijna een jaar dood. En dat is voor mij het moment om de blog dicht te gooien. Nu komt onze Ed er nog in. De buurman met de meeste vrouwen die voor hem renden, zorgden en over hem waakten. Edjekedetje HET mannetje van de buurt. Ik zal hem missen die lieve ouwe gek van ons.

ik ook eindelijk mijn iphone

Aangezien ik het belachelijk vond om bijna 500 eurie neer te tellen voor een telefoon heb ik moeten wachten. En het was het wachten waard. Ik heb eindelijk mijn iphone, ben volledig synchroon thuis, op de zaak en onderweg. Helemaal happy. De apps, de jailbraik, de totale gekte is volledig in mijn systeem gekropen. Super.... en voor wie nog een bijna nieuwe blackberry bold zoekt......HIER de mijne

Zo vrolijk

Elke dag luister ik hier op de zaak naar een Franse zender en dit liedje hoor ik wel 10 keer per dag en iedere keer gaat de volumeknop omhoog. Ik word er zo vrolijk van. Het refrein is heerlijK!!!!

Sjaak vaak is een vies hondje

Sjaak is echt een ranzig hondje.

Maar hoe ranzig ik het ook vind om haar zo in de auto te laten stappen. Het genieten van het beest maakt dat ze het van mij vaker mag doen. Ohhh dit zouden we toch allemaal willen als we helemaal gesloopt van het rennen zijn.

boven het gemiddelde

Gisteren tijdens een etentje begon vriendin Janneke, u weet wel die van Jip over de vraag: " wat voor cijfer geef jij je leven". We hebben het er uitvoerig over gehad en we zaten met de hele groep toch boven het gemiddelde. Tussen de 7 en 8. Dan doe je het toch goed.

Ik vraag me alleen af hoe het met manlief van vriendinnetje gaat nadat hij hier tot heeeeel diep in de nacht met een bandje van de frangelico om zijn hoofd gebonden heeft geskibbood.

3 flessen frangelico en heel wat biertjes verder. Ik denk 'n twee.... Ik zal zo eens even door de straat gaan gillen, gewoon voor de gezelligheid en kijken hoeveel hij kan hebben.

Al met al wederom een fijne avond en nog fijner de wetenschap dat het goed met ons gaat. Zowel met anderen als met ons zelf. Met alle ups en downs van het verlies vind ik het onbegrijpelijk dat ik kan zeggen : " ik houd nog steeds van het leven"

Zwarte aap

Ik loop door de kruisstraat in Eindhoven. Zeer kleurrijke wijk met dito winkeltjes. Ik ben verslaafd aan Sang li. Heerlijke gerechten om mee te nemen en als ik Eindhoven ben rijd ik er altijd even langs om mijn vriezer weer een cadeautje te geven.

Er staat een prachtig getint kindje gevaarlijk dichtbij de straat te springen en te doen. Opa stond een stukje verderop te bellen. Ik bleef er angstig naar kijken maar wilde niet meteen me met het geheel bemoeien. Toen het ventje de straat op sprong en er een auto aankwam werd opa ook wat alerter en riep met veel kabaal in het Arabisch zijn kind tot de orde. Mijn hart ging al te keer maar dat was nog niets met wat er vervolgens gebeurde. Er kwam mij een man tegemoet lopen. Type ww,-tje, kaal geschoren, verlopen legershirtje, korte spijkerbroek en doc martens. Hij liep driftig mijn kant op en zei in het voorbijgaan met luide stem terwijl hij naar de opa keek ; " daar is toch niets aan verloren, die zwarte aap". ...... En hij liep even driftig door, mij in totale verbijstering achterlatend. Die blik, die haat, dat hele zielige mannetje vol frustratie. ohh wat erg. Ik had zo graag wat willen zeggen. En heb dat ook heel mijn leven gedaan. Maar ik merk dat ik gewoon niet eens meer durf aangezien dit tegenwoordig gewoon met je leven bekocht kan worden. En dat is laf, en triest maar wel waarheid.

Benefiet concert tbv onderzoek hersentumoren

Zoals u allen weet dragen wij Prof van Gool de behandelend arts van Jarine een heel warm hart toe. Hij is een gedreven en positief ingestelde man die ons altijd onder zijn jas heeft genomen als er weer eens iets aan de hand was. Jarine heeft hij niet kunnen redden, dat wisten we, maar we hebben nog nooit het gevoel gehad niet welkom te zijn of onbegrepen te worden. Er kunnen meer kindjes en volwassenen niet gered worden. En waarom.... omdat er gewoonweg amper onderzoek gedaan wordt naar hersentumoren. Maar weten jullie dat hersentumoren bij kinderen op nummer 2 staat qua meest voorkomende vorm van kanker. Dan is het toch wel heel gek dat daar zo weinig aan gedaan wordt.

Prof van Gool, zijn vrouw en dochters zijn waardige strijkers;-) ze maken prachtige muziek en geregeld geven ze een optreden om geld in te zamelen voor het onderzoek van prof van Gool en prof de Vleeschouwer

Ik vind het geweldig en draag ze dus ook een warm hart toe.

Onderstaand de informatie en voor degene die niet kan, wil of te ver....

Een donatie mag altijd en let op wat de schrijfster al vermeldt. ....... ELK BEDRAG TELT.

Ik gun het al die mensen zo die nog hoop hebben op genezing.

Ik gun het alle ouders die in de zelfde situatie zitten als wij zaten.

Ik gun het ons zo dat er genezing komt, want we denken wel dat we allemaal aan een veilige kant zitten. Maar geloof me, een scan en je hele leven kan veranderen.

En wat is er nou erger dan de wetendheid dat er geen genezing bestaat en er ook veel te weinig onderzoek wordt gedaan. Hoe wrang kan het zijn.

BENEFIETCONCERT NH kerk ALMEN
ten gunste van:
een onderzoek naar effectieve behandeling van hersentumor

in de Universitaire Ziekenhuizen Leuven

ZATERDAG 6 NOVEMBER 2010

AANVANG: 19.30 UUR

EINDE: 22.30 UUR

Tumorvaccinatie als nieuwe behandelingsmethode voor Kinderen en Volwassenen met kanker.

Tumorvaccinatie is een project dat wordt geleid door Professor Dr. Stefaan Van Gool en Professor Dr. Steven De Vleeschouwer. De resultaten zijn veelbelovend: Patiënten uit 16 verschillende landen komen naar Leuven om deze therapie te krijgen.


Dit academisch onderzoek met maatschappelijke relevantie is afhankelijk van projectfinanciering en liefdadigheid, omdat industriële middelen en investeringen met het oog op winst niet voorhanden zijn. Vandaar dat Professor Dr. Stefaan Van Gool, niet alleen dit project leidt maar zijn vrije tijd ook nog beschikbaar stelt om zijn onderzoek mogelijk te maken. Samen met zijn echtgenote Ann Proesmans en hun 4 dochters Marlies, Karolien, Annie en Stefanie benutten zij hun muzikale talenten om samen muziek te spelen om donaties te genereren voor dit project.

Het orkest brengt een gevarieerd programma met muziek van ondermeer Susato, Scheidt, Mozart alsmede ontspannende filmmuziek. De muziek wordt gebracht met instrumenten (harp, violen, blokfluit, dwarsfluit, piano, slagwerk, xylofoon, mandoline) en met zang.

Schrijver Adriaan van Dis schaart zich enthousiast achter het project en zal zijn medewerking verlenen aan deze avond.

De avond zal worden onderbroken door een gezellige pauze in Landhotel De Hoofdige Boer waar ook de mogelijkheid zal zijn attenties te kopen waarvan de opbrengst ten goede van het project zal komen.

Wij hopen van harte u, uw familie en vrienden te mogen begroeten en ontmoeten op deze unieke avond in Almen.

Kaarten à € 15 kunt u bestellen voor 30 oktober door het bedrag over te maken op rekeningnummer 126316961 t.n.v. Brokken/Meerstadt o.v.v. uw naam en het aantal kaarten. Tevens kunt u onze website bezoeken via Almen info; http://www.almen-info.nl/benefietconcert

Bent u niet in de gelegenheid om deze bijzondere avond bij te wonen? Maar u wilt toch uw liefdadigheid vorm geven door een donatie, dan kan dat op een speciaal voor deze actie geopende rekening met nummer 126316961 t.n.v. Benefietconcert o.v.v. Brokken/Meerstadt

Uw gift – elk bedrag telt - is van harte welkom en van groot belang om de doelstelling van dit project te realiseren. Help patiënten met een ernstige vorm van kanker weer hoop en toekomst te geven.

Janneke Meerstadt-Holtslag & Erie Brokken-Brummelman

Dolfijnen

Een tijdje geleden had ik deze heerlijke groep guiten voor mijn camera en heb ik prachtige foto's mogen maken van elk guitje alleen. Een cadeautje was het weer om dit te mogen doen.

En om mij te bedanken hadden ze prachtige cadeaus voor me toen ze hier een dagje op het park waren. Een supermooi volgekooitje en een tissue-houder die op de dagbesteding van deze gasten zijn gemaakt. Het enthousiasme, de onbaatzuchtige lieve houding van deze groep heeft zowel mij als manlief erg geraakt en we hopen ze snel weer een keer te zien.

Bakfiets DE BAKFIETS IS OVERIGENS VERKOCHT

Zin in een bakfiets? bekijk onze advertentie op marktplaats.
We willen er graag vanaf.


klik hier

Tis koud in mijn hart

Tis al een aantal dagen koud in mijn hart.

Ik doe mijn best maar ik mis haar zo. Ik mis haar meer dan voorheen. Ik mis alles. Het is een hartverscheurend gevoel wat met momenten de kop op steekt.

Ineens vanuit het niets denk ik dan; " ze is DOOD, ze is gewoon ECHT DOOD". En dan bloedt mijn hart verder. Er zijn heel veel dagen dan gaat het goed. Maar de afgelopen dagen dus verre van goed. Ik mis haar handjes zo erg. Handjes die fungeerden als oogjes. Alles taste ze er mee af. Alles gleed en ging langs haar handjes. Ik kan ze uittekenen. Die kleine donkere prachtige handjes met precies dezelfde groefjes als ik heb maar dan ieniemienie. Ik mis ze zo. Hoe ze langs mijn gezicht afgleden. Hoe ze mijn hoofd streelde als ze bij me zat. En hoe ze elke dag weer tegen me zei terwijl ze met haar handjes mijn gezicht vastpakte; " ik zorg voor jou mama". Mijn god, en ze zorgt voor me. Ik voel het, alleen niet fysiek. Ik weet zeker dat ze over mijn vriendinnetje heeft gewaakt die gisteravond door het oog van de naald is gegaan, terwijl ze jarines vingerafdrukje in haar hand had en dat maakt me zo extra verdrietig. Ik had het zo fijn gevonden als iemand voor Jarientje had gezorgd. Dat iemand haar door het oog van de naald had laten gaan. Jarine, dat wijze kind dat altijd maar de wijste was. Omdat ze dat was, omdat zij die wijsheid bezat. Omdat ze onnatuurlijk verstandig was voor een kind van 5. Omdat dat waarschijnlijk ook de reden is dat ze is gegaan. Dat haar taak er op zat. Alleen hoe moet het als ik zo verdrietig ben. Het is soms zo moeilijk om mezelf te herpakken. Zo zwaar om er wat van te maken. Niet altijd en waarschijnlijk als ik morgen opsta schijnt de zon weer in mijn tuintje en in mijn hoofd. Maar vandaag even niet. Vandaag mis ik mijn prachtige meisje met heel mijn lijf.

Groetje van Jarine

Gisteren kregen we een groet van Jarine.

Ik moest het telefoonnummer van de vodafone winkel hebben en google dit dus. Vervolgens zag ik rechts een fotootje staan van street view. Ik klik hier nooit op en al helemaal niet als ik gewoon even een winkel die ik ken moet bellen. Op de een of andere manier ging mijn muis naar rechts en klikte ik het plaatje aan. Nog niets aan de hand. Ik klikte even naar links, even naar rechts en zo kon ik het plein bekijken. Ik zag vervolgens een mevrouw met een wandelwagen, iets waar ik niets mee heb en nu al helemaal niet. Maar het was net zo'n rode als die van Jarine. Ik klikte er op en dit is wat ik zag

Hoe bizar, en hoe groot is de kans, en toch daar is ze. Mijn dochter, mijn alles in de allerliefste houding. Vol aandacht klappend in haar handjes samen met haar vriendin M. Ik vind het een cadeautje.

Wijsheid

De buuf had hem op de statafel bij het voetballen staan.

Nelson Mandela, Inaugural Speech 1994

Our deepest fear is not that we are inadequate
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure
It's our light, not our darkness that most frightens us.
We ask ourselves, who am I to be brilliant, gorgeous, talented and fabulous?

Actually who are we not to be?
You are a child of God.
Your playing small doesn't serve the world.
There's nothing enlightening about shrinking
So that other people won't feel insecure around you.

We are born to make manifest the glory of God that is within us.
It's not just in some of us, it's in everyone.
And as we let our light shine, we unconsciously
Give other people the permission to do the same.

Nederlandse versie van de speech:

Onze diepe angst is niet dat we onmachtig zouden zijn.
Onze diepste angst betreft juist onze niet te meten kracht.
Niet de duisternis, maar het LICHT in ons is wat we het meeste vrezen.
We vragen onszelf af
" Wie ben ik wel om mezelf briljant, schitterend, begaafd of geweldig te achten ?"
Maar, waarom zou je dat niet zijn ? Je bent een kind van God !
Je dient de wereld niet door jezelf klein te houden.
Er wordt geen LICHT verspreid, als de mensen om je heen hun zekerheid ontlenen aan jouw kleinheid.
We zijn bestemd om te stralen, zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om de glorie Gods die in ons is, te openbaren.
Die glorie is niet slechts in enkelen, maar in ieder mens aanwezig.
En als we ons LICHT laten schijnen, schept dat voor de ander de mogelijkheid hetzelfde te doen.
Als we van onze diepste angst bevrijd zijn, zal alleen al onze nabijheid anderen bevrijden.

Nelson Mandela - 1994

Buurtje

Toen ik rond half 9 gisteravond buiten kwam in onze voortuin zat daar manlief met vriend J. Volgens manlief was het in de tuin zelf veel te warm om te zitten. 5 minuten later kwam er nog een J bij en binnen no time sloot de ene na de andere buurtgenoot aan. Uiteindelijk zaten we met 10 man op de keukenstoelen op straat. 3.00 uur gaf de klok aan toen we de laatsten bijna hebben moeten escorteren naar huis. Eentje is nogal val gevoelig;-). Mag ik u melden buurtjes dat die kater vandaag niet zo vreemd is. 10 flessen wijn, 1 fles prosecco en 2 kratjes bier. Mijn god wat ben ik blij dat ik in ons buurtje woon. Overige buren hebben amper een oog dicht kunnen doen door ons gegil maar zelfs dat is in dit straatje geen probleem. Wederom zoals buuf M zei, een avond met een gouden randje.

platte kont

Tsjah zeg ik terwijl ik in de spiegel van de winkel kijk naar mijn toekomstige nieuwe broek.

" ik zou willen dat dat wat aan vet op mijn buik zit op mijn achterwerk geplakt zou kunnen worden. Ik heb alleen een platte schijf als achterwerk".

Het winkelmevrouwtje kijkt mee terwijl ze haar hoofd naar links en naar rechts langzaam op en neer laat gaan en zegt vervolgens; " jaaaa, inderdaad heeel raar jouw achterwerk".

Daar kon ik het mee doen!

foto's

Er zijn weer heel wat kinderen in de studio geweest. Helaas kan ik ze niet allemaal plaatsen om er nog her en der wat vertraagde vaderdagcadeautjes ronddwalen;-) Hier een aantal kids van de laatste tijd

Zoo schattig allemaal

Zaza

Jarine had een imaginair vriendje, Zaza genaamd.

We hebben een hondje gekocht en noemen haar Zaza

Ik heb altijd rottweilers gehad en nu krijgen we er dus weer eentje. 13 juli mogen we haar halen.

dank je wel

Dank je wel iedereen voor alle lieve kaartjes en de mooie bloemen en de lieve sms-jes en mailtjes. Het waren er zoveel dat ik niet iedereen persoonlijk kan bedanken. Al wil ik wel nog even zeggen. Eline, je bloemen zijn zo mooi, ze gaan morgen mee naar de zaak om te fotograferen voor in een geboortekaartje;-)

Het is weer gewoon woensdag en we gaan weer door.

Ik geloof dat ik er gewoon niet over wil praten. Blij dat het voorbij is.

Vandaag 6 jaar geleden....

Vandaag 6 jaar geleden is mijn kindje geboren.

Vandaag 6 jaar later vier ik haar verjaardag aan een graf

Vandaag is een ongekende kutdag

En dus ben ik nu aan het werk en hoop dat het snel voorbij is

Concert at Sea

Het was top, het was geweldig. Het was volgend jaar absoluut weer.

De hut vol mensen, de bbq op volle toeren. Vrijdagochtend kwam iedereen aan en vanavond zijn we met tegenzin allemaal weer in onze auto's naar huis gestapt. Mijn stem ben ik bijna kwijt. Op dag twee dacht ik dat ik in zou storten. Janneke u weet wel die van Jip, die was op dag twee zo beroerd dat ze dacht dat de brobbeltjes op haar huid een ernstige ziekte zou zijn en linea recta naar de huisartsenpost in zierikzee ging omdat ze als complicatie hoofdpijn er bij had gekregen. Nou, na tig flessen prosecco is dat misschien niet zo verwonderlijk maar goed. En inderdaad de brobbeltjes waren gewoon brobbeltjes en gaan vanzelf weer weg en de hoofdpijn dat was gewoon een kater. Maar goed, om even een kleine schets van de hoeveelheid drank aan te geven vond ik dit wel het beste voorbeeld.

We hebben zo'n plezier gehad, en concert at sea was zo ontzettend leuk. Alleen volgend jaar maar een dag, of minder drinken. Alles tegelijk is gewoon t

e veel volgens mij.

Jammer dat ik nog steeds te brak ben om echt goe

g neer te schrijven hoe leuk het was.

Bij ingesloten liedje moest ik een traantje wegpinken maar verder hebben we vooral staan springen als gekken en staan dansen op de loco loc

o disco show. Het was amazing. Bij kane stonden we echt midden in het gejuich redelijk vooraan met nog zo'n 35.000 mensen achter ons.

En als ik dan deze foto's van ons samen zie dan bedenk ik me wat ik daar ook dacht. Wat zijn we toch bevoorrechte mensen. Met elkaar en met de vrienden om ons heen en met de vrienden die er niet bij waren.

Ik heb niet zo heel veel met Guus, vind het vaak wat triestig maar ik vond het super om hem te zien. Zou niet naar een concert van hem gaan maar hier op concert at sea was het helemaal leuk!!! En daarna weer dansen bij de loco loco disco show natuurlijk;-)

Helaas bijna geen foto's gemaakt. Een enkele met de telefoon.

Deze foto is beetje maf, maar het gaat meer om de ontzettende hoeveelheid mensen om ons heen. Jezus ik vond het toch wel heeeeeeeeeel veel mensen. 40.000 man!

Hij blijft leuk, dus in het kader van het wk..... deze

Joran van der Sloot

Tjsha... eigenlijk wil ik er geen woord aan vuilmaken maar ik merk aan mezelf dat ik dubbel denk in deze. In eerste instantie dacht ik.. haha eigen schuld dikke bult. En nog ben ik van mening dat deze jongen nooit maar dan ook nooit meer vrij moet komen. Zei ik voorheen over elke moordenaar, kinderverkrachter of wat dan ook;' Zet ze maar op de markt en laat het volk bepalen. ' Nu ik dit circus zie begin ik toch te twijfelen. Want het is wel iemands kind, hoe verschrikkelijk en beestachtig hij ook is. Er zijn onderzoeken die aantonen dat de hersenen van seriemoordenaars en andere gekken anders functioneren dan die van een " normaal " mens. Met het gevolg dat dit ook betekend dat we hier met een ernstig gestoord en ziek persoon te maken hebben. Als iemand ziek is in zijn hoofd dan gaan we dat met pillen en therapie te lijf. We doen als maatschappij onze uiterste best om deze personen te helpen. Nou gaat het mij te ver om Joran lekker in therapie te zetten en veel kopjes thee met hem te drinken en te praten waarom hij zo is. Of op zoek te gaan naar een " ik ben menselijk dus ik moord niet " pilletje.

In eerste instantie vond ik het helemaal geweldig dat hij in Peru werd opgepakt. Eindelijk gerechtigheid. En ja, gedeeltelijk is het misschien gerechtigheid, maar is het dat ook wel echt?.

Ik heb beelden van die gevangenis gezien waarvan ik altijd dacht. tsss dat ze dat hier in Nederland ook maar eens wat meer deden. ECHT straffen. Maar nu ik ze wat vaker heb gezien omdat je er gewoonweg niet omheen kunt begin ik te twijfelen of ik daar nog wel zo stellig in ben. Het is allemaal een beetje dubbel. Enerzijds vind ik dat ie de zwaarste straf moet krijgen die er maar is. Nou zit ie daar en krijgt de aller aller zwaarste straf die je je maar kunt bedenken en nou zit ik dus als een watje langs de kant te kijken en begin ik medelijden te krijgen. Iets humaner denk ik dan zou mogen. Gek hoe je verandert in je kijk op dingen.

Ik ben ook geen voorstander om hem hier in Nederland te laten zitten want dat vind ik weer het andere uiterste. Maar 35 jaar in de hel?, ik weet het niet. Superhypocriet tegelijkertijd want Dutroux zou er wat mij betreft dan weer wel mogen zitten. ohhhh lastig in mijn hoofd;-)

Aan de andere kant. Er zijn genoeg arme landen waar ze niet beter hebben dan het leven wat ze in de hel van een peruaanse gevangenis hebben.

Hoe denken jullie hier over. Ben ik blijven steken in een woodstock trip of zijn er meer mensen die hier over nadenken?

" je staat in de telegraaf" zegt mijn moeder. Ik kreeg een rood hoofd en bedacht me wat ik allemaal fout heb gedaan de afgelopen tijd. Helemaal benauwd kreeg ik het terwijl ik toch zo stout helemaal niet ben. " jahaa met naam en toenaam". ohhh kut dacht ik nog. Maar het viel mee. Het is een ingezonden stukje van heel lieve klanten die blij waren met foto's die ik van hun spruitje heb gemaakt.

pfew!!! Bericht publiceren

de Uitslag

Opmerking van de dag door Ons Toos;

" die breekpunten worden niet alleen vloeibaar, ze lossen gewoon op"

doelend op Wilders die zijn aow leeftijd nu al bijstelt.

Stemmen en stemwijzer

Je hebt zoveel stemwijzers dat het niet bij te houden is. Grappig ook dat de uitkomst zo verschillend is. Gierde ik het vorige week uit dat vriendin Janneke ( die van Jip) uitkwam bij rita Verdonk na het invullen van een willekeurige stemwijzer. We kwamen niet meer bij, we wisten het zeker. Zij zou de enige T.O.N. stemmer in Nederland zijn en dan zou de hele caravan bij haar voor de deur stoppen met een cameraploeg van Willebrord Frequin. Ze zou als enige stemmer gehuldigd worden en vol in beeld staan met haar ren-outfitje en haar haren op half zeven.

Uhmmm nou dan kunnen ze met cameraploeg nog een straatje verder ook filmen als we ons aan dit ridicule stemadvies zouden houden want ik had net dus ook T.O.N. Maar net daarvoor zag ik op een blog nog een stemwijzer en die had ik ook even gedaan en daar kwam ik uit op Femke Halsema. Ja jongens dit ligt allemaal zo ver van mijn stem vandaan dat ik er geen hol van begrijp. De eerste stemwijzer die ik heb ingevuld stuurde me naar D66. Of ik ben zo schizofreen dat ik een draaikont van de bovenste plank ben of die stemwijzers zijn gewoon niet ok. Maar goed, vanmiddag gewoon braaf gaan stemmen dus had toch niets meer aan die laatste twee stemwijzers. Ik hoop van harte dat iedereen gaat stemmen. De opkomst schijnt namelijk niet zo geweldig te zijn. Maar we weten allemaal dat we alleen over politiek mogen zeiken als we stemmen. Dus rennen, desnoods een blanco stem.

stichting kinderleukemie en care promotions

Staat een gezellige vrolijke jongen aan de deur of ik kaarten wil kopen voor de stichting kinderleukemie. Ik zeg dat ik niet echt interesse heb want ik voel aan mijn water dat het niet helemaal klopt. Vervolgens gaat ie me vertellen hoe verschrikkelijk het is dat er kinderen met kanker zijn en dat ze wel een dagje uit kunnen gebruiken in de vorm van cliniclown, dagje pretpark etc etc. Ik vertrouw het nog steeds niet en souffleer de jongeman met het zinnetje. " uhm wij hebben een kindje met kanker gehad en ik heb nog nooit van jullie gehoord". De jongen wenst me sterkte en loopt onverrichte zaken weg. Dit was afgelopen weekend. Verder niet meer bij stilgestaan maar toch even aan het googlen geslagen. Wat blijkt. Het is gewoon commercieele meuk om die studenten die aan het venten zijn te onderhouden. Voor elk setje kaarten dat je koopt ( rond de 5 euro) gaat er 1,50 naar de student. Dus dan moet er nog wat naar Care Promotions en dan gaat er dus helemaal geen ruk naar welk leukemie patientje dan ook. Althans zo lees ik het op de website van stichting kinderleukemie. Carepromotions is een eenmanszaakje die mag venten voor de stichting. Bij google zie ik ook TROS radar en overige zinnetjes waar veelvuldig het woord opgelicht in voorkomt. Nu baal ik er zo van dat ik dat ventje niet even aan zijn truitje door de straat heb getrokken en achter hem aan ben gegaan om bij elke deur mijn zegje te doen. Schande. Schande Schande.