Ik heb genoten

Buurman Ed heeft een prachtig afscheid gehad. En ook genoten van zoveel mensen, een bomvolle kerk, een intieme crematie en een warme koffietafel. Helemaal Ed.

En wat had ik graag met hem nog even in discussie getreden over hoe belachelijk ik de deken of priester of hoe die beste man ook heet vond spreken. Over de cruciale fout dat hij zei dat je op het Bisschoppelijk college les hebt gegeven terwijl jij Ed toch echt van de stad was en ook echt een phillips leraar was. En zijn kerkelijke liedjes waarin het alleen maar ging over schuld, schuld schuld. Angst zaaien zo kwam het op mij over. Heb mijn best gedaan het allemaal te onthouden maar het is me niet gelukt. En hoe graag had ik je scheve bekkie gezien terwijl je zou zeggen met je kin in de lucht. " ach sjelien herstikke gek zeen ze allemoal".

Over de prachtige liedjes bij de crematie. Het dorp waarbij ik en volgens mij meer buurtjes helemaal dichtklapten. Want het dorp is onze straat. Het dorp was op dat moment echt de vertegenwoordiging van ons schijnheilige buurt straatje. Waar jij zooo mee verbonden bent. Jij bent voor mij de Lindanusstraat. En hoe gek ook, het zal wennen. Waarschijnlijk sneller dan dat ik nu wil toegeven. Want alles went. Wie weet woon jij daarboven ook gewoon op nummer 8 en jarientje op nummer 10. Zijn jullie weer buurman en buurvrouw. En kunnen jullie in de tuin wederom naar elkaar gillen. Jarine gillen, en jij lachend terugmompelen. Weer buren... maar dan op een andere verdieping. Ik heb genoten van je Ed. En nog vaker heb ik je vervloekt. Maar dat laatste zorgde ook voor het feit dat we zo close waren. Je buurvrouwen zullen je verschrikkelijk missen. M & ik in ieder geval heeeeel erg. En wellicht krijgen we een nieuwe buurman waarvoor we moeten zorgen. Want we zijn er achter gekomen dat dat misschien wel het grote cadeau was. We moesten een beetje voor je zorgen en dat was fijn.